Friday, October 7, 2011

പനിക്കാലം
സുനില്‍ പി. മതിലകം
  മഴയുടെ താളപ്പെരുക്കങ്ങള്‍ കേട്ടില്ല. ഊര്‍ന്നിറങ്ങുന്ന മഴനാരുകളുടെ തിളങ്ങല്‍ കണ്ടില്ല. മോന്തായത്തിലെ ആകാശക്കീറുകളില്‍നിന്ന്‌ ചോര്‍ന്നൊലിക്കുന്ന മഴവെള്ളം വേദനയായി പരക്കുകയാണ്‌. ചിമ്മിണിവെട്ടത്തെ മഴവെള്ളം കെടുത്തിക്കളഞ്ഞപ്പോഴുണ്ടായ ഇരുട്ടില്‍ അയാള്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഒരു ബീഡിക്കുറ്റിക്കായി അധരം ആശയോടെ വിറപൂണ്ടു. അരികില്‍ തന്നെ അവള്‍ പനിച്ചുപഴുത്ത്‌ കിടപ്പാണ്‌. ധര്‍മ്മാശുപത്രിയില്‍ സൂചികുത്താന്‍ പോലും ഇടമില്ല. പനിക്കാരെ കുത്തിനിറച്ചിരിക്കുകയാണ്‌.
വീട്ടിലേക്ക്‌ മടക്കിക്കൊള്ളാന്‍ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെയാണ്‌ അവിടേന്ന്‌ തിരിച്ച്‌ കൊണ്ടുപോന്നത്‌.
കുത്തിമറിച്ച കുടിലില്‍, ഇവള്‍ക്കൊന്ന്‌ പായവിരിക്കാന്‍ എവിടെയാണിടം എന്ന്‌ തെരഞ്ഞു. ചോര്‍ന്നൊലിക്കാത്ത ഒരു ഭാഗം ഇതിനകത്ത്‌ ഇല്ലെന്നറിഞ്ഞപ്പോ എല്ലാ പ്രത്യാശയും കൈവിടുന്നപ്പോലെ...
എപ്പോഴൊ ഒന്നു മയങ്ങി ഉണര്‍ന്നപ്പഴാ അത്‌ കണ്ടത്‌. പുറത്തെ പെരുമഴയത്ത്‌ അവള്‍ നില്‍ക്കുന്നു. മഴവീഴ്‌ചയില്‍ ആ കണ്ണുകള്‍ തുറക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. നനഞ്ഞൊട്ടിയ അവള്‍ മഴയത്ത്‌ ആര്‍ത്ത്‌ തിമര്‍ക്കുകയാണ്‌. ആകെ നനഞ്ഞൊലിച്ച ആ മുഖത്ത്‌ മുമ്പെങ്ങുമില്ലാത്ത തെളിച്ചം.
ഏയ്‌, അതിനകത്ത്‌ കുത്തിപ്പിടിച്ചിരിക്കാതെ; ഈ മഴയത്തേക്കൊന്നിറങ്ങെന്നേ.. അല്ലെങ്കി നിങ്ങ വരേണ്ട. ഞാന്‍ പോകാം. മോളവിടെ ഒറ്റയ്‌ക്ക്‌ കാത്തിരുപ്പുണ്ടാവും. അവള്‍ക്ക്‌ പേടിയാവും. ഞാന്‍ പോണ്‌..
അവള്‍ വിളിച്ചുപറയുന്നു. മഴയെ കീറിമുറിച്ച്‌ കടന്നുപോകുന്ന അവളെ അമ്പരപ്പോടെ നോക്കിയിരുന്നു.
ഒരുമാസം മുമ്പ്‌ പനിവന്ന്‌ കവര്‍ന്നുകൊണ്ടുപോയ മകളുടെ ഓര്‍മ്മ അന്നേരം ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചു.
അരികിലെ, കീറപ്പായയില്‍ വിറയലും പിറുപിറുക്കലുമെല്ലാം നിലച്ച്‌, ചിരിതൂകി കിടക്കുന്ന അവള്‍.
മുഖത്തേക്ക്‌ തെറിച്ചുവീഴുന്ന മഴയുടെ നനവ്‌ അറിയുന്നില്ലല്ലൊ..
വാരിയെടുത്ത്‌, നെഞ്ചോട്‌ ചേര്‍ത്ത അയാളുടെ നിലവിളിക്കു മുമ്പില്‍ മഴ ഒരുവേള നിലച്ചുപോയി.

മാതൃനാട്‌ മാസിക-2010 

No comments:

Post a Comment